Ben Susunca Sen Kokuyorsun
T Tülay Köse
0
Altın Yaprak
Ben susunca sen kokuyorsun
Kirpiklerim dokunuyor birbirine
İki su damlası akıyor dudak izlerine
Sarılıyorlar sımsıkı birbirlerine
Ben susunca sen kokuyorsun
Eylül hüznü çöküyor pencereme
Kuş kanatlanıyor yüzümün çizgilerinde
Öpücüklerinle başlıyorum güne
Ben susunca sen kokuyorsun
Özlemlerim birikiyor yürek cebimde
Şiir olup akıyorsun dizelerime
Savunmasız bir çocuk oluyorum içinde
Ben susunca sen kokuyorsun
Akşam çöküyor sessizliklerimin üstüne
Çoğaldıkça çoğalıyorsun gecenin derinliklerinde
Yastığım oluyorsun bırakıyorsun kendini ellerime
Ben susunca sen kokuyorsun
Özlemlerinle,yalnızlığınla geliyorsun
Karanlığımdan sıyrılıp senle aydınlanıyorum
Ben oluyorsun,sen yoksan ben hep susuyorum.
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş