Bu Bir Ayrılık Değil

Özle(me) yeceğim seni diyip Kasem ederken yürek ayinimde, Keşişin gözleriydi yaşaran… Kefenlerden biçtiğim yelkenlerdi Rüzgarın bağrında savrulup, Gün doğmayacak kentlerin Eteklerinde dolaşan…. Özle(me) yeceğim derken, Bir minik şişeye salacaktım sensizliği. Senden sıçramış ne varsa hayata Dolduracaktım içine. Mor vedalarda kalıp, Hani, güvertesinde, Gözlerime aktığın yerden Salacaktım denizlere…. Özle(me) yeceğim diyerek Ettiğim kasemin kefareti, Hangi sunakta adanacaktı? Hangi biri sığacaktı hatıralarımın O şişeye..? Arnavut kaldırımlı yol, Ihlamur ağacı, Elimde ayaza kesmiş bir çakı Dünyam, sen….. Özle(me) yeceğim seni bil Bil ki düşlerimde yan yana iki lahit. Yangın var koyunlarında Bahira'nın tuvalindeki Umuda iliklenmiş ruhları Sessiz çığlıkları yırtıyor Servili kasabayı….. Özle(me) yecektim seni… Bilirdim, ıradıkça sen, Yıkılacaktı bir bir kalyonun direkleri. Ağlayacaktı yelkenlerin beyazı. Bilirdim kabus olurdu sensizlik Ve bilirdim "ben susunca da yağmurlar yağardı! " Toprak olurdu aşkın rengi. Özle(me) yecektim sen kokan çiçekleri Mavi sarı saksıların matemini tutacaktım Iradıkça devrilecekti yığdığım hatıralar Devinecekti, sen sinmiş her bir şey.. Sen rüzgar olup esişimi, Ölüm olup göçüşümü, Dua olup susuşumu hissettikçe Yasını tut(maya) caktım Özle(me) yecektim ben seni Bu bir ayrılık değildi, Göz yaşlarım gülümseyecekti, Gün doğmayan yaşanmışlıklarıma. ……. Billahi, Özle(me) yeceğim işte seni…!