Arkadaşıma Dokunma

Bir gül kadar güzel ama gülden önce solan bir kız vardı Bu pislik dünya da yaşamaya mecburdu Ayakları üzerinde durabilmek için savaş veriyordu Tek başına kaderiyle yalnız bırakılmıştı Bir an olsa bile hayal kurmayı severdi Çünkü gerçekler ona bir yıldız kadar uzaktı Özgürlüğü yasaklanmıştı Gezemezdi, dolaşamazdı Bir şey almak istese alamazdı Bir kuş misali kafeste yaşıyordu Bu kafesten çıkmak, özgürlüğüne kavuşmak istiyordu Her seferinde önüne bir engel çıkıyordu Yaşamayı seviyordu ama yaşamdan bir zevk alamıyordu Dört duvar arasında nasıl zevk alabilirdi ki... Onun için sanki gülmek yasaktı Ağlamayı, durup dinmeden ağlamayı bilirdi. Sanki gülerken suç işliyordu Gülmeyi özlemişti ama içi kan ağlarken nasıl gülebilirdi Hıçkırarak ağlamak varken kahkahalar atamazdı Gülmek kadar sevmek de yasaktı Sevdiği zaman sevgisini dile getiremezdi Yüreğinde gizlemek zorundaydı Bir sorunu olduğu zaman kimseye anlatamazdı Çünkü anlatacak kimsesi yoktu Bu yüzden içine kapanık biriydi Çözüme kavuşmanın yollarını tek başına arardı Genç yaşında büyük zorluklarla karşılaşmıştı Artık onun için sorunlar; Yemek, içmek, uyumak gibiydi. Bu kapkara dünyasında küçük bir ışık arıyordu Ufacık bir mutluluk yeterdi onun için Azıyla yetinmesini bilirdi Çünkü hiçbir şeyin fazlasına sahip olmadı ki... Kendi ekmeğini kendisi kazanırdı Yediği her lokma da kendi alınteri vardı Bu ona hiç zor gelmiyordu Böyle yaşamaya alışmıştı Çoçukluğunu bile yaşayamamıştı Geçmişi ona acı veriyordu Gelecekten bir şey beklemiyordu Dünü ve bugünü iyi yaşayamayan biri Yarından ne bekleyebilirdi, ne umut edebilirdi? Bugünü bile zor yaşıyordu Sorunlar denizine bırakılmıştı İçinde bir umut vardı kurtulmak istiyordu Çırpınırcasına kurtarılmayı bekliyordu 'Biri gelse beni kurtarsa' diyordu. Nasıl kurtulabilirdi kimsesi yoktu ki! ... Kurtulmak istedikçe batağa daha çok batıyordu. Sadece bugünü yaşıyordu, umudunu yitirmemişti O kadar güzel ve içten bakıyordu ki... Çevresinde ki insanları kendisine çekiyordu Pislikler içinde bir tek kendisi güzeldi Daha ne kadar güzelliğini koruyabilirdi ki! ... Yine de çaba harcıyordu, kaderi onu rüzgar gibi sürüklüyordu Bir yerde durmak istiyordu Ama tek başına nasıl durabilirdi ki! ... Bağıramıyordu, isyan edemiyordu Çünkü gücü yetmiyordu ki! .... Allah'ım onun ne günahı vardı? Bu kadar dert verdin, acı verdin Tek günahı dünyaya gelmekti Yeter artık yaşamak onun da hakkı çektikleri yeter Dokunmayın gülüme! ... Dokunmayın birtaneme! ... Arkadaşıma dokunmayın! .... (İstanbul, 26.11.1995)