Alev-i Lâl

gülüşün oturur gamzelerime çeker perdesini gül-ferin... güneşi öldürür ruhumdaki aydınlık aşk dolar gözlerime / tenim tütsü yüreğimin koridorlarına işledim bir çift bakışın büyüsünü günahsız bir tene dokunur siyah gelincik örter beyazlığı / gözler de dipsiz kuyu mavilik susuzluk; son yudumunu yudumlar suskunluğumdan... benimkisi ağlamak değil gözümün bebeğini susuz bırakmamak elleri hava da bir ağaç sığınır toprak anasına gönül gözüyle gördüm ölümsüz aşkı sağırların sokağında / dilsiz kaldım