Bunalım

İçimde bir sıkıntı var yine bu akşam Dalıp dalıp uzaklara gidiyor gözlerim Bunalım denilen uçurumun korkunç karanlığına Her gün biraz daha kuvvetle çekiyor sanki beni bir el Direnmem faydasız, çırpınışlarım boşuna Kaçmak istediğim o bilinen sona doğru Hızla ilerliyorum korka korka Hiçbir şey fayda etmiyor, dinmiyor yüreğimin sızısı Bir yara ki gittiğin günden beri kanıyor Durduramıyorum.... Anlamıyor hiç kimse derdimi Üzülme, unutursun diyorlar Söylemesi kolay; yıllar geçti sönmedi içimdeki yangın Taptaze duruyor terkedilmişliğin acısı içimde Kanım çekiliyor damarlarımdan yavaş yavaş Sessizce yaklaşmaktayım ölüme Ne kaldı ki senden geriye Yokluğunun acısından içimdeki fırtına Ve için için kanayan yaramdan başka Her gece ettiğim duâ da; Tanrım yarın gün doğmasın diyorum Çünkü her güneş doğuşunda seni görüyorum Çok az kaldı bulmama mutluluğu Kucak açmış bekliyorum sonumu