Hoşçakal

giderken İstanbul'un dağınık saçlarını sana bıraktım parmaklarınla tara diye... yüzü kirli her bir çocuğu benim için öp, göz yaşınla yıka tırnaklarımla kazıdım hayatın parantez içlerini biliyorum yerim dolmayacak güneşin ateşi başına vurduğu bir saatte gideceğim el ayak çekilecek pencerelerden gecen gündüzüne eşit olacak kadife sesimi bırakıyorum rüzgârın ıslığına mangal da kül bırakmadım titrek mum aleviyle kurut ıslanan kirpiklerini biliyorum bir yaprak bile kıpırdamayacak ardımdan yalınayak yürüyorum düş bahçelerinde kirpiğinle uğurla saçlarımı