Islığın ıslak sesi lâl..

düştozu bahçelerden geçip giderken sen ağustos yangını akşamlara kal demeyi de bilirdim unutkan bir eylül eskicisine verip yorgunluğumu ıslıklarını durdurur evhamlı sözardı fırtınalarının gözyaşlarını silerdim merdivende yeminlenmiş deprem sonrası sardunyalarının alaca bakışlarıyla haraç mezat geriye dönük kırılganlıklar pazarında peşin alırdım çiğnediğin gururumu ezilmemişçesine apak sayfa gibi öncesinin incinmişliğini yok sayarak yüzüne yakışan nergis gülüşüne ömrümü verirdim emektar bahçevan inceliğinde özenip üstüne titreyerek o zor ayaz mevsimlere direnemeyeceğinden haberdar baktım seyirlik ayrılıklara aşinaydı ezberindeki aşk yalnızlığıma yalnızlık ilikleyecek türden dilindeki lâl kalbimi "hoşçakal"la kilitleyip siyah güller yetiştirdim ( hare / İstanbul - 2006 )