İstanbul Seninle İstanbul'du

İstanbul seninle İstanbul'du Seninle dört mevsim bahardı Bir gün uzaklaşsan bu şehirden Ben ağlardım, İstanbul ağlardı Yanında güzel anıları götürürdün Ellerini bulurdu ellerim eski masalarda Ve batan güneşte sen kaybolunca Yıkılırdım, kahrolurdum İstanbul seninle İstanbul'du Unutulmaz bir daha yıllar geçse de Hayal meyal hatırlardık en güzel günlerimizi Giderdin o rezil saatler de Solardı İstanbul'un bütün renkleri Sen gülünce, bütün çüçekler açardı Sen gidince, karabulutlar sarardı gökyüzünü Sen konuşunca, bütün herkes susardı İstanbul seninle İstanbul'du Ne anlamı, ne tadı ne de tuzu kaldı şu koca İstanbul'un Şehrin bütün sokakları karanlıklar içinde Kuşlar ötmez, çocuklar gülmez Çiçekler açmaz oldu eskisi gibi Bu koca şehir yenik düştüyse bu kadar yokluğuna Zavallı yüreğim ne haldedir kimbilir? Cebimde bir abonman biletim var Gittiğin yerlere götürür mü beni bilmem Sana bir adım bile yaklaşmak güzel şey Bütün limanlar meskenim olacak Bir ömrü; liman da dönüşünü bekleyerek geçirebilirim Her sokak da senin heykelin Her duvar da senin resmin olmalı Gitme bu şehirden, bırakma beni yaban eller de İstanbul seninle İstanbul'du