İstanbul Ağlıyor Yalnızlığına
T
0
Altın Yaprak
önemi yok
seni ne zaman, nerede bıraktığımın
yetim bir çocuk gibi peşimden ağlarsın
yine de dayanamam
kirpiğinin ıslanmasına
koyarım seni ciğerimin içine
en fazla üç gün yanar
gözlerinin ışığı
gün gelir
yine, suya dokunan köpük gibi
kayıp gidersin parmaklarımın arasından
kaç gecedir
yedi tepeli şehrin
gece üç-beş nöbetlerindeyim
her gece, aynı saatte...
bir siren sesi böler uykularımı
yalnızlığımın kıyılarına
çoğul yokluğun yanaşır
sayende çift tarifeli yaşıyorum acılarımı
kalabalık bir şehirde
gölgemle köşe kapmaca oynuyorum
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş