Nem Kaldı

Bazen kabuk altındaki yara yeniler kendini. Çatlar ten, kurur ter... Bir tüyün parmak uçlarında akıp gider kan gibi zaman. Yetişmek ölüme... Geç kalışım kendime... Düşlerinin başıboşluğunda bir uçurumdan en uzağa atmak kendini. Defalarca hariçten saymak en yakınındaki yıldızı. Saç tellerin bağlar hayata... Ateşin içinde üşümektir en büyük çaresizlik. Ve gölgelerin boşluğu doldurur gözlerini. Düğümlenir boğazına yalnızlık... En güzel çözüm eşikte güler yüzlü bir çocuk bırakmaktır bilmediğin sokaklara. Dönüp baktığında dağlar yeşilini kaybetmiş, mavide martı çığlığı ağıt yakmıştır. Şimdi çocuk! ... Göbek bağını kesip, bir ipten atlamak sana düşer. Elini çabuk tut! ... Anan oyundan seni çağırıyor. Unutma! ... Bu oynadığın son saklambaç... kan bağım yok ki bu hayatla o yüzden dudağım çatlamış toprak gibi dizlerimin bağı kopmuş gözlerim uzaklara demirlemiş düşleri ruhumsa üşüyen bir gölge ebem zöhre! ... bu sabah geç kaldım yarına bir içlik getirip giydir sallanan dünyanın boş beşiğini bırakacağım soysuz matruşkalara kaldırın! yaprakların üzerindeki kelebek cesetlerini yolum uzun, yolum gece yolculuğu kan çanağı gözlerime yarasalar pusu kurmuş eşikte bir çocuk yüzü bıraktım şu son nefeslik cigaramda bitsin daha duman tütmez başımın düştüğü dağlara derin bir kuyu kaz gözlerinin çukuruna yeşili bol, mavisi az olsun tutam tutam saçların bitsin üzerimde yeter ki dökme gözyaşlarını aklım sende kalmasın...