Sus Pus

gamzelerimi dolduran aşk kaç yangından çıkıp geldin ve kaç baharı geride bırakıp ince belimi, gecenin üşüyen elleriyle sardın zamansız düşen cemre yıllar yılı nadasa bırakmıştım esmer tenimi ve ayrılıklara çentik atmıştım... şimdi çatlamış dudağımın eşiğinde Tanrı misafiri ılık nefesin ve arzuları kat kat üzerine giymiş tenin kirpiklerimin ucuna yalnızlığı astım kurudu artık pınarı göz yaşımın bana deseler ki! ... dün yok, yarın da yok... bugünün üzerine yemin ederim ki hayata gözlerimi yeni açıyorum