Sussam-sussan-sussak...

ansızın çalsan yüreğimin kapısını döksem! ... eteğimde ki taşları bir düş gerçek olsa -senin olsam- bu şehre nisan yağmurları yağsa kurak toprakların yüzü gülse yüzümü sürsem yüzüne sussam-sussan-sussak... zaman yitirse anlamını her salise de özlesem seni ömrümün son demini yaşasam dünyayı sevgiyle saran kollarında sussam-sussan-sussak... akşam olup gözlerin kapanınca yüreğimin perdelerini çeksem sensiz biten bir güne... güneş bir daha doğmamak üzere batsa yeniden uyanmasa içimde ki çocuk aşka bıraksa aşk bizi bir dağın eteğinde unutsa gözlerimiz artık kan çanağı halini birleşse ellerimiz bir daha hiç ayrılmasa sussam-sussan-sussak... artık aşk sarhoşu değilim şiirlerim anason kokuyor anılardan tütün sardım ciğerlerimde ki dumanı üfledim gökyüzüne bulutlardan anladım seni ne kadar düşündüğümü oysa ben seni sevdiğimde kullandım -ismin/in bütün hallerini- sözüm yoksa gidişine, bil ki kelimeleri yitirdiğimden değil hal'im kalmadı, gücüm kalmadı, dermanım kalmadı artık ben aşk'a susuyorum, sende sus, aşk da sussun...