Yağmurun Teninde Soğuk Buse

yağmurlu bir İstanbul sabahına açtım toprak kokan gözlerimi pencere diplerine ektim gül-baharın ilk cemresini gittiğin yollardan döndüm elinde kalem asa güneşin ateşine kirpiğinin ucu dokundu sensiz baharı gömerim yasa gittiğin gün bütün saatler yalnızlığa kuruldu ne zaman açsam paslı gözlerimi * alaca karanlığa gömüyorum güneşi ıslak sokağıma gülüşünün gölgesi düştü ellerimde bir demet saçların kurumuş dudağın âhını aldım gözlerime mühürlenmiş hayâlin ne yana baksam / gölgeyim şimdi el pençe aşk yanıbaşında bir saat tıkırtısında ölümüm başakların diyârında parmaklarım kördüğüm kadife sesime bülbülün ezgisi dokundu yol ayrımında gün ikiye bölündü biçâre geceler gündüzümü sırtından vurdu düşlerime / kar yağdı gecenin üşüyen elleriyle sardım gül'ün kuruyan yapraklarını kan çanağı gözlerinde tavşan kanı çayımı demledim yeşilin gözyaşında aşkı yudumladım sen ertesi her şey günü birlik hayat ömürlük bir kırıntıdır yüreğime vuran yokluğun dünüm topal, bugünüm kör yarınım... gel! ... şafağına günler doğurduğum sustur! ... şu deli rüzgârın türküsünü yokluğunda gülüşüm kelebeğin kalbinde atar