Yılların İsyanı

Bir bebektim anne kucağın da Ayak da durmayı öğrettiler Bir çocuktum sokaklar da Oyun oynamayı sevdirdiler Bir öğrenciydim sıralar da Çalışıp başarmayı öğrettiler Sevgimi verdim hayatın baharın da Önce sev sonra unut dediler Bir çiçektim o güzelim dağlar da Dalımdan acımasızca kopardılar Bir balıktım uçsuz bucaksız okyanuslar da Fabrika artıkları ile yok ettiler Son nefesinde bir hastaydım yatağım da Gülerek veda etmemi beklediler Her şeyden önce bir insandım Kendi çıkarlarına alet ettiler (İstanbul, 10.06.1994)