Yokluğuna Alışamadım

(Yağmur tanesine...) Yokluğun da yazdım ben en güzel şiirlerimi Aslında söylemek istedim, sana söyleyemediklerimi Neylerim ben sensiz bu şehri Neylerim martıları, açık denizleri Yoksun, yoksun yokluğuna lânet olsun Bir gün anlarsın; ne çok sevildiğini gün sabaha dönerken Umutlar tükenir gökyüzünü karabulutlar kaplarken Yüreğim yanaşacak bir liman bile bulamazken Benim sana her zamankinden daha çok ihtiyacım varken Gitme kal bu şehirde daha vakit çok erken Bugün yokluğunun birinci günü bir bilsen ben ne haldeyim Bu şehir ne haldedir kimbilir? Biliyorum hiç gitmeden daha buradasın Ne farkeder yokluğun acı vermez artık Nasıl olsa haberini alırım her gece martılardan Alışırım zamanla yokluğuna, buna sakın unutma Ben ancak kendimi kandırırım bu yalanlarla Bilirsin beni; beni benden iyi tanırsın Sen bırakıp gitmelere alışmışsın Ben henüz yokluğuna alışamadım Soğuk rüzgârlar esiyor biçare yüreğimde Kahretsin yokluğun da yüreğimi ısıtamadım Ben ne acılara alıştım, yokluğuna zannetme alışırım Sönmüş odanın bütün ışıkları; Ben yalnızlığa, karanlığa alışığım Bir tek yokluğuna alışamadım Yaktım yüreğimin bütün ışıklarını Ansızın çıkıp geleceksin İşte o zaman hiç sevilmediğin kadar sevileceksin