Şişede Umut

Bir otobüsün kayıp giden camlarındaydı mavi Parmaklarımla okşuyordum tuzunu Sen oradasın diyordum Bak ben burada… Ben denizi ilk on yaşında tanıdım Kitaplardan okunanla benzeri değil Resimlerin aynısı değil Koskocaman mavi bir hayal Gözyaşlarım gibi yutulası değil üstelik... Bir şişenin içerisindeydi umut Her masada açılmayı bekleyen Açıldıkça birde bedel isteyen... Oysa onlarla büyütülmüştük biz bugüne Hem de beleşe... Suçlarcasına bakışı ilk o zaman tanıdım Azarlayan, ufaltan, ezen bakışı Beni ayaküstü falakaya yatıran, joplayan Öğretmediklerinden öğrenemeyişimi suçlayan İçime keder gibi gömülesi bakışlar... Ben seni ilk o zaman tanıdım Gökdelenlerin korkunç yüzleri arasında Mavi bir böcek gezinirken tavanda İçemediğim çorbanın acısında tanıdım... Hayallerimin çok ötesindeydi yüzün Yırtılıp atılası şiirler yazmıyordum üstelik Özlemiyordum yarıyıl tatillerinde öğretmenlerimi Çocuksu aşklara kafa yormuyordum Ağlamıyordum üstelik... Ben seni bir aynalardan tanıdım Buruk bakışınla kendine tutunduğunda Ve dudak büküp oturduğunda duvar dibinde Gözlerinden akan boncuk boncuk yaşları Yaş gelince sevdalanmanı Hasarlara uğradıkça çılgına dönüp Bir hışımla devirdiğin camları sende tanıdım... Ben seni hiç ummadığım bir anda Orta şekerli bir Türk kahvesi tadında tanıdım Kırık bir türkü seğirtirken dilimde Kayıp giden yerden Tutunamadığım merdivenden Uzaktan salladığın mendilden Ve bana bakan gözlerinden tanıdım seni... Büyüyordu gözlerin, ağlamıyordun Bavuluna yüreğimi, gözlerimi Sana savurduğum hain sözlerimi doldurup Sen yine gidiyordun Sen hep gidiyordun... Bir şeyler söylüyordun uzaktan Seni duyamıyordum... Ben seni ilk o sabah anladım Dar bir koridorda o balık gözlerinle Bir gül gibi düştüğünde yerlere Duvara sıçrayan hüznünü Bana sahip çıkma gücünü Fedakarlığı sende tanıdım...