Bir Yazın Tarihi

Anıyorum seni. Eskil bir fresk işler gibi boşluğa. Günü ilk ışığında beliren güllerin O düşsel ve gerçek karışımı kokusunda Şiirler ve şairlerle çizerim yüzünü Bir yazın tarihini oluşturan sulara. Nasıl seslenir bilirsin dalgın bir yolcuya Sarmaşıklar arasından o mor gramafon çiçekleri Sesin morun beyaz çizgilerde açısında Ve bilsen nasıl özlerim o durmadan koşan çocuğu Gözlerinle dudağım arasında. Yorgun kentler ürkütmesin yüreğini Yazlıkların sularına kapılma Nakışla usun ve hüznünle dört mevsimi Durmadan an ve sesinle çiz çocuklara Suskunda yol alan ve kararlı treni. Sevdanın ve inancın traversidir raylarında Silerken gözlerindeki teri Geçmiş ve yanılgılar tuzlaşır parmaklarında Bir de acının umuda tozalan kemiği. Yetmezlikler çürümüş kentleridir geçmişimizin Eski gazeteler gibi sararır sonunda Ve dizersin bir sure gibi yetinmeyi Küçük puntolarla kıraç bir kağıda Okumayı ilk söken çocukların erinci Yeni bir kenti oluştururken alnında. Yalnızca çocuklardır parkların gündüz bekçileri Geceyi bırakırken dingin usuna. An beni. Mahsur kalan sevdanın koyaklarında.