Gönlümdeki Sisler

Hava mı karardı, nedir bu, bu ne karanlık Can mı koptu, canan mı gitti anlayamadım Nereye gitti, hani çok sevdiğim aydınlık Ben mi bittim, ömür mü bitti anlayamadım. Söylen, gerçekler birden niye hayale kaçtı Hani, hani gönlüm hep aydınlıklara muhtaçtı Hiçbir zaman hıçkırık sesi duyulmayacaktı Ben mi bittim, ömür mü bitti anlayamadım. Oturdu göğsüme çok tanıdık biri, gece Kalk derim söz de dinlemez, oturur öylece Sabahlara kadar yordu şu garip bilmece Ben mi bittim, ömür mü bitti anlayamadım. Gönlümdeki şu sisleri bir dağıtabilsem Aydınlansa dört bir yan, yeniden çiçeklensem Döküldükçe yeniden başlayıp başa dönsem Ben mi bittim, ömür mü bitti anlayamadım. Umutlar öldü diye gönlümde sisler kavi Hayatım da, ölümüm de sislerde müsavi Bir zamanlar vardı diyecekler,Turgut hani Ben mi bittim, ömür mü bitti anlayamadım.