Masum Yüzlü Maskeler

Bilmem ki beni nerden bulur Pencerelerin arasından sızarak gelip Küçücük bir rüzgâr sesinde bile dikkat kesilir kulaklarım İncecik boşluklarda yitik hayatların iniltisi duyulur İçim ürperir Belki de sağırım. Sorgusu başlar mazinin Kurtulamam ardı gelmeyen suskunluklardan Ben neresindeyim Bu sahibi meçhul iniltilerin. Bilmem ki niye görürüm Her defasında en güzel renklerle başlayan gökkuşaklarını/ Bir zaman sonra sayısız hüzün parçalar Hani ufukların dermanı olacaktım! Yüreğim susar, kendimi göremem Belki de körüm. Bu şarkıların güftesi benim değil Notalardan çok uzaklardayım Bilmem ki içimde neden hasret şarkıları susmaz Neydi şu kalbimin derdi Neyi unutmaz, kimi unutamaz… Bilmem ki ben niye gezerim Soluksuz kalmış nehirlerin kıyısında Gözyaşından çamurlarda gezinen sözcükler hep bana rastlar Niye durmadan iki yanımda dolaşır Benim mi bu titrek, üşümüş, Bu isyanını kendinden çıkaran slogansız avuçlar. Balıkçı tezgâhındaki can pazarı gibi sokaklar Gölgeler ki sahibinin ardından ayrılmaz hasretler gibidir Aydınlıklarda yürüyen karanlık Neden kaçtıkça beni kovalar? Bilmem ki ben niye varım Yüreklerin her geçen gün yoksullaştığı bu gülsüz bahçede Masum yüzlü maskelerle görünen şafak Masum yüzlü ayrılıkları taşıyan mehtap Ben mi sakladım umutlarımı tınıların kıvrımlarına Damlaları hür bırakan ben değil miyim yanaklarıma… Ey şair! Ah şair! Vah şair! Unutulamayacakları unutmak imkânsızlığa köle Beni gör diyen kokular dağınık Çizgilere resmedilenlere bak Bir suali çözmeye çalışırken bütün akıllar Doğduğun gün bileklerin kelepçelenmiş Saatine bak Saatine bak ki farkında değilsin Gittikçe artıyor öldürdüğün yıllar Gittikçe artıyor