Acımamıştı Canım

Deniz dibinde salınan otlar misali Rüzgârlara yabancıydım Yağmuru bilmezdim, Varsa yoksa dalgalar derdim, okşasın beni Ilık bir sessizlik kol gezsin… Yıldırımları tanımaz Gök gürültülerini duymazdım. Benim dünyamda her renk vardı Siyaha yer yoktu, grileşmezdi hiç biri hiçbir zaman Olduğu gibi kalırdı güzellikler Dostluk vardı, sevgi vardı, küçücük okşayışlar mutluluk taşırdı. Yangınları bilmezdim, Benim dünyamda acı yoktu alevlerin yaktığı Acımamıştı hiç canım Acıtmazdım Kinle tanışmamış, nefretle yıkamamıştım ruhumu Öyle çılgın hayallerim de yoktu şahikaları sayıklayan Umutlarım bir adım ötem kadardı Tatsız bir nefes almak deseler de Bu bana yeterdi. Neşe yayardım En güzel tonlar çevremde büyürdü Işıklar bile, ışıklar bile Gülümseyerek ölürdü… Bak halime şimdi, sevin Ardına düştüm yüzündeki maskenin Bu hangi amansız yarışın u dönüşüydü Tam en uygun yere asılacakken Yere düşüşüydü İnanmanın parçalanılışıydı sana Kırılışıydı nadide aynaların Ah! Gerçeğin sırıtışı…Ah! Nasıl da saklanmış kapı gıcırtılarının arasına Loşlukları mekân seçmiş Şimdi amansız yağmurlarla tanıştım, Yerini onlara bıraktın, bırakmak mı istedin bilmem Gittiğin gündü mevsim değişti Fırtınalar esti, kasırgalar yerlere vurdu bir şeyleri… Hiç kurumamıştı biliyor musun? İçim kurudu Kurudu En sonunda dışıma vurdu sensizlik Ben kurudum. Griden siyaha gidişi seyrettim Sahte elmasların yerlere damladığını gördüm eriyip eriyip Ama inan Senden değil bir tanem, Hep kendimden, Hep kendimden nefret ettim. Dilerim ilk halim gibi olur, Güzel denizlerde salınırsın Söker atarsın içindeki kini Yüreğini hep güzellikler sarar Farkına varırsan harflerin uzadığı uçurumların Sen de korkarsın İçi boş midyemsi duyguların çelik çenelerinden Hep uzak kalırsın Samimiyeti dolarsın sevgilerine Onlarla yatar Onlarla kalkarsın.