İnsan Bu

İnsan bu, çalışır, çırpınır Yeşerir bazen, bazen baharda kurur Yıllara eş bir gemi inşa eder Bir kısmını çiçek Bir kısmını yakacak odun doldurur. Ayak izlerine bakar dönüp dönüp Ardından gölgesi gelir Paranoyaklaştırır zaman Yeni sokaklardan ürküp Her köşe başında utanmaz, yeniden delirir. Mehtaba aşkı kadar güneşi sever Arada kalır gölgesi eziyet çeker Gece diktiği bütün yıldızları Beğenmez Şafaklarda söker teker teker. Gün gelir Çalınmayacak sandığı kapı çalınır Açmaya mahkûmdur elleri, Kendi yaptığı gemidir gelen Anlar, gitmek üzere demir almak zamanıdır. Yolculuk başlar Atar korkuları, heyecanları, zevkleri Alkışlar yahut yuhalamalar ayyuka çıkar Saniyeleri saniyeler Nefesler unutunca nefesleri. Sisler arasında yol alır Tek kişilik yolcuyla dolmuştur kota Ufuk çizgisizdir Fırtınaların sustuğu yerde Geri dönmek ister bütün safraları ata ata Gemisiz gelmiştir Gemiyle gider Adına hayat dedikleri Aslında lastiktir, tattıkça uzar Bırakınca başladığı yerde biter. Bu kıyıdaki bütün yolcular Binmek için gemiye Acele ederler sanki Oysa şairin dediği gibi Bilirler, dönen olmaz gidenlerden geriye.