Yıkık Duvarlar-ıı

Anatomik bir aşkın Otopsi güncesinde Sana duyduğum hazzın -En ölüsünden- Yitik bir anlam bıraktım Boynuna... Bana ördüğün duvarlar Betonarme isyanlar çoğaltırken Hayatımdan kovulmuş bir mavinin Bulutsuz penceresinde Tek düze Tek bir dize yazdım buğulu cama... /Yenmek, yenilmek...Aynı şeydir aslında.../ Hüznü baz alan Çoğalan, büyüyen, yetişen, olgunlaşan Yalancı bir tebessümdür aşk... Sende beni bilmek Senin toprağına gömülmektir... Sende beni bulmak Sensizliğin sokağında yürümektir... Sende beni sevmek Sende doğmak, sende büyümek, sende ölmektir.... /Susmak, konuşmak...Aynı şeydir aslında.../ .......... Bana ördüğün duvarlar Betonarme korkular çoğaltırken Şimdi -dizleri kanayan- cesaretin Çocuksu bakışında Eksilmeyi Eksiltmeyi öğreniyor senliğim... /Büyümek, yanılmak...Aynı şeydir aslında.../ Bir deniz kıyısında Eriyen, karışan, dönüşen, doluşan Saklı bir ağız tadıdır aşk... Ve dünsüz, yarınsız bir şehirde Çıkmaz sokakların Enkaz bakışlı duvarlarından Bir zindan kurabilmektir gözlerinde... Sende beni sarmak Issız bir gecede üşümektir... Sende beni sormak Bir bilinmezi düşünmektir... Sende beni sürmek Yüreğinde sakladığın bir sırrı Avuçlarından kayıp düşürmektir... /Kalmak, gitmek...Aynı şeydir aslında.../