Asuman Iı

Kapat gözlerini asuman Kaçtım yine korkularımdan... Koynumda çocukluğumdan emanet Üç beş kırık bilye bir kaç gazoz kapağı Duru bir masumiyetle En çürük yanımla geldim Bu halim isyan kokusu Kınına küsmüş kılıç ... Hece taşı bakışlı kuşlar kondu yarama Nefesim kirli Düştü bu şehir gözümden Annem terk ettiğinden beri … Hıncını alıyor yüzümde kuruyan gülüş Ayazın ahı tutmuş belli Bir ten sıcaklığında, hatalarımı sorgulamadan Gelecek kurgulamadan Şefkatinle uyut beni ... Yine kırık kilitlerim Saçlarım ellerini özledi Nefesini sal üstüme Üşüyorum kendime bırak beni... Yasak! Ellerim cebimde dolaşmam Taşlara tekme vurmam yasak ! yüzümde kir, boynumda yara suç Yetmiyor bazen kesmiyor yutkunmak Sesim içime bağırır iniltim yarama tuz Bir gönül getirdim sana kaç bin yıllık uykusuz ... Duvarları yıkık, viran bir kentim Sokaklarıma , lambalarıma, kaldırımlarıma küstüm Yasım üç günü geçmez Eksilsem kime zarar Kim anlatır beni benden sonraya Sus asuman buram yine kanıyor ... Üstümde bir sürü eşkıya,harami bir sürü in Bir sürü in,cin Yakama yapıştı yetimliğim Sızlanmam ondan , yakınmam Boynumu bükmem,sakınmam Köksüz ağaçlar gibi savrulmam ondan Her seferinde böyle kapına devrilmem ondan Sen yine ceketini ört üstüme Ben iyiyim asuman ...