Kan Kırmızısı Gökyüzü

Gerçek aşklar çoktan yığıldı Kuytulardaki bir çukura En ucuzundan bir litre benzinin, Bir litre benzinin kokusuna sarılıp Ve de ince bir kibrit çöpünün Bir kıvılcımlık sıcaklığı Üzerine yorgan diye örtüldüğünde Geç kalmıştık çoktan Hataları fark edip sonunda Geçmişi silmek için Yola çıkıldığında gerisin geri Geç kalmıştık yine... Ayrık otları dikenlerin beline sarılmış Baharı yaşıyorlardı baş başa O kuytu çukurda. İşte o zaman aşkların adı değişti, YALAN oldu... İşte o zaman insanların adı değişti, YALANCI oldu... Bir elin parmaklarını geçmese de Bir kaç insan var çevremde Benim gibi... Aşkı hala kutsal görüp yücelten Ve "Biz, o insanlardan değiliz" Diyebilen... O kuytu çukurda aşklı ateşe verenler Arkalarını dönüp, çekip gittiklerinden beri Gökyüzünü mavi, Yıldızları hala beyaz ve parlak Sanarak yaşamaya çalışıyorlar... Hiç bir şey olmamış gibi Ben ve benim gibiler, Sadece biz biliyoruz gerçeği. Aşk, ateşlerde boğulduktan sonra Yıldızlar siyahlar giydi matemle, Makyaj yapamaz oldular kan dolu gözlerine Güneş'in, Ay'ın soluşuna ağladılar... Gözyaşları damla damla dokundu göğe Ve kan kırmızısına boyadılar gökyüzünü..