Sır Ve Kum

-biliyorum, uyanıktı kum ve sır Kadın ellerinde doğan idamlık ipler sarar Yusuf'a kuyuları. Asılır nikahı yarım kalan gelinler İntihar çığlığına -ezberimde- maksut kumdan bir beşik / minyatür adım atsan geri döner sana araf dursan, cinlerin düğün alayında yitirirsin sesini/ sır'dan bir mum yokladı seni kaleme ant içen kum, yol verdi rüzgara lanetlendi rüyada göl adandı göle bakir sırlar tutuldu dilin mürekkebi. Mizana ağır gelen celladın, durmadan saydığın parmakların yürüdü, göğün şahitliğine / sisten bir gömlek gece, şiir gece ve sisin içinde… Uyudu deniz kabuklarında sır. koyların, kumların, jurnalın, umutların şehrinde; yalnızlığa ulanan bir ada boş bir oda / titrek bir nabız sarıldı ceviz yaprağından çıkan dumana. Bakışlarındaki hüzme ilham ve sır, tül perdeyi tutuşturan iki ayna arası tekil isim gölgenin duvağını çekiştiren kül, yeniden seslendi sis'e sis; benden / senden bir cüz tuvalin zehrinde sardunya kokusu dervişin terkisindeki su, ökçenle inatlaşan yol noktadan da gergin direndi -Um sessizliği. Kaç küskün dalga saydın; kumlarla ağlamaklı, kumlarla sarmaş dolaş, kumlarla sırdaş akasyayı saran rayiha, eğdi başını cümleye gemi var hiçliği silen, emir var toprağı dirilten -um direnişine sarılan cesetten tel örgüler cesetten eldivenler. gece, sessizlik ve sandukada soluklanan parmak izi.. sevgiden bir yansıma avuç içinde yatan, alnını öpen çizgi bedenime uzak bir ateş iliklendi yakama Dolunay, kaptı kıyametin ağzından sırrı uyanıktı / kum ve sır -sustum!