Yüzün Kış
Ü Ümit Zeynep Kayabaş
0
Altın Yaprak
tersinden okur ayna
iner merdivenlerden
üşür gözlerine çektiğin kepenk
iliklenir kış yüzüne
soğuk et parçası dilin
- akar kar, narin parmaklarından
çekingen, üşengeç toprak
üflendikçe mahrem ateş
işledim kozasına çekilen masalları
muhacir uykularda,
yasak ağaçta gölgelenmektenyoruldum
Arsızlaştıkça arşınladığım yıldızlar
-Kusar cenin kafatasına mevsimini zeus
Ağzında ölü akrep
Yüzünde tazelenen savaş
oyuncak bebeklerin saçları, avcı!
dilinle yuvarladığın kış
söker aksak ağaçları köklerinden
gülümser meleklerin ellerinde
- ferman / nardan, hardan - bir düğüm.
Balıkçı ağlarının kırkı bir el yazması;
yüze inen tokat eksilen bir diş,
ölüme adanan Kanatları Meryem'e açılan
kelebek örtüsüz, siluetsiz, isimsiz
dar bir koridor gök
-çıkar kitaptan kış-
kar düşer kirpiklerine ormanın.
ecel yaslanır göğsüne.
Nazlanır orman gelinliğine, sevişir zehriyle.
Ne dedimse sığmadı yüzüne.
evsiz kelimeler giyindi dağlar
sana göç eden rediflerle sustu yüz(ün)
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş