Deli Sularda Yorgun

Bulutlar geçiyor uğultuyla gemiler sessiz gökyüzü patlıyor gürültüyle yağmurlar sessiz. Ben bu hırçın sularda, son bir kulaç daha diye diye akıyorum. İsyan ırmağında dağlar vadiler boyunca, deli sularda yorgun, yiğit ormanlarda suskun, sessiz gecelerde küskün,akıyorum vura vura kıyılara elverme yetermi gücün? Gözlerim dalıp gidiyor rüzgarlar çelimsiz dolunay çaresiz. Kemiriyor bir şeyleri zaman. Kopartıyor liğme liğme.Bu suları ne diye sevdim? En büyük yanılgım benim. Sessizce çözülüyor renkleri geçmişin. Kana doymamışcasına kanatarak, büyük karanlıktan acı sonsuza doğru, ürperdikçe çoğaltan bir acının pençesinde. Ölüm renginde gece ağaçlarda sallar ıssız yerde otlar kıpırtısız. Desemki yorul ey su akma! vurma kayalara beni, hırpalama ağaçların köklerini, savurma beni uzaklara , bu yenilgi değil ,yılgı hiç değil, aç çocuklar bezirganlığı hiç değil. Silkeledikçe insanoğlu dallarını irin dökülüyor ''sevmek eski bir alışkanlık''mış dalgalar değdikçe yosunlar küsüyor. Birdenbiremi oldu bu gitmeler, anındamı olacak gelmeler, yenilgimmi bu yorgunluk, zaferinmi bu kırgınlığım, durupdururkenmi bu gözyaşı, bu kan, nedensizmi bu özlem, bu beklemek bu sürgün. Nasıl geçiririm sesimi kördüğümlerden, gecelerden sana susamışken nasıl git derim düşlerimden nasıl,nasıl!