Gelemem...

Güneşi ince ince süzen salkımsöğüt gibi, gül koydum her acımın arasına. Bulutlar gibi sessizce dağlara dalgalar gibi mavi sulara, dedim ya; bana hep gül koktu acılara yaslandıkça. Bana sor deme soramam! bana gel deme gelemem! Gülkurusu gökyüzünde akşam alacası, çöküyor dağlara ve başlıyor yanan ateşlerin şavkı. Bin renkli türküler gibi başımda dumanları, bir mısra çekiyorum gül kınından yine en güzel yenilmişliğim kanıyor. Bana yık deme yıkamam! bana geç deme geçemem! Dolunay serilmiş geceye susmak diye bir şey söylüyor ağıtlara, yada sevinçlerin inadına... Bir yudum su yetiyorsa susamışlığıma bir lokma ekmek açlığıma eski şarkıların kırıntılarında, bana gel deme gelemem!