Göç Yalnızlıkları

Günlerden Nisan göç ve yalnızlığın kuşları dönüyor kanatlarındaki umut güneşin kucağından dökülüyor, menekşenin morundaki bilgelik çiçeğe vurmuş dallar ve asırlık çınarlardaki yalnızlıklar durma, durma! dön diyor. Çaresizim deme bana bir boşvermişlik başlar kır korkunun egemenliğini katıl rüzgarlara vur yüreğini göçün yalnızlığına durma, durma! dön. Sessizlik birdenbire bir hüzün işliyor uzakta bir yıldız bir yanıp bir sönüyor, bu göç yalnızlığımı emziriyor acının eşgali yok. Ayışığında hala akşam yeli var, yakamozlarda benim kaptan bakışım sularda senin kadınlığın, dalgalar başlarken göçe gece dönmeden cinnete durma dön. Gözlerimin neminde bir bekleyiş var aşk sızıyor bütün hücrelerime savrulurken bütün yönlere bellimiydi ki kaybedeceğim, adressiz bir seyyahım bir kızıl belirti ki sızlayan onurumda bir dilim ekmek iki zeytin tanesiydi bütün açlığım bu ateş yüreğimde yandığı günden beri. Haramiler aleminde sen kuytuda bir güvercin hayretinde bakıyordun kalakaldım çarpıldım su duruluğuna yana yana sevdim seni, kana kana içmek için gözlerini sessizce haykırıyorum kuşatma da bir mülteci gibi durma,durma! dön.