Sönmeyen Ateşler

Son şarkı değil,söylenen...sus ve dinle. Uçmaktan yorgun, bir kuş konsa yüreğimize,şu yağmurlarda. Doğacak güneş bile ıslak olsa. Rüzgar,gölgeleri gül kokusu ile yıkasa; Bak nasılda söndüremiyor yağmur,aşka dair umutların ateşini,şimdi bu yağmurda uzun uzun denize bakıyorum.Sanki şiiri yazılmamış gibi;yağmur taneleri dokundukça,nasılda kıpır kıpır dalgalar.Yüreğim sığmıyor bana,biliyorum göründüğü gibi Dünya;ama ben böyle görmek istiyorum,aklımı salıp ıssızlığına suların...Alev almış bir gül yüreğim,sönmüyorsun yağmurlarda,solmuyorsun rüzgarlarda. Bir, damla gibi geldin; binlerce, nehirlerin döküldüğü deniz oldum!.sırdaş. Bir, damlaydın geldin; binlerce, çağlayan oldun. Yoldaş. Bir, gökyüzü getirdin; binlece bulut olduk. Ve dinmeyen yağmurlar... Şimdi tepeden tırnağa,pişmanlıkları bir kenara,atmak zamanıdır.Sevgiyi yaşamla bütünleştirmek,Yorulmadan sevmek,ağlamadan...kurumuş umutlardan aşk ateşleri yakmak,kendi toprağında bir gelincik,ağdan kurtulan bir balık ve duvar dibinde bir mahsun menekşe gibi. Benim, yüreğim şimdi mor, yaprak sürgünlerinde gönüllü bir mahkum,süzülen bir güvercin sen konacak dalımsın.