Yanılgı

''yıllar yargısız infazlarda celse celse bölmüş bizi ne sen o eski sensin ne de ben o eski ben ayrı sularda ayrı yönlere ayrı iki saman çöpü gibi akıp gidiyoruz'' Şu sabah menekşeleri yokmu Şafaktan umut getiriyor Susarak bakıyorum Bir mevsim eksiliyor Her yanılgıda Biraz daha Kendime yaklaşıyor Ne kadar acı eksiğim varsa Birbirini tamamlıyor Ahşap bir iskeledeyim Suda halkalar çiziyor gözyaşlarım Senden Sesimi koparıyorum Bütün dallarım kırılıyor Bir bir yapraklar kuruyor Ve her kuru yaprak Yol gidenin diyor Her yanılgı da Sevgi derinliğine gömülüyorum Mahsunca sessizce, En güzel yalnızlıklarda O büyük yanılgı O korkunç acı O kara yazgı Amansız bir fırtına Selsele bir yağmur Savuruyor ömür boyu Biriktirdiğim gülyapraklarını Şu başıboş günbatımlarında Şu akşam gülleri olmasa İpek ipek tozmasa Karanlık denizlerden Sığ sularıma… Ve ben yine Esecek olan ilk poyraza Bir yalnızlık daha vereceğim Adak niyetine