Bir Fidan Hikayesi

Bir köyde çiftçi emmim Kuvvetli bir toprağa Cılız bir fidan dikmiş Bakım ve toprak güzel Gün geçtikçe serpilmiş Ne verildiyse kendine Yemiş içmiş bitirmiş Almış başını gitmiş Daha üç yaşında iken On yaşlı gibi görkem Bir o kadarda Kendini beğenmiş Çiftçi bakıp dururmuş Yine bahar geldi Ne ortada bir çiçek Ne de niyet var meyveye Umursuz bizim ağaç Ekmek elden su gölden Giden çiftçi emmimin Kese ve yüreğinden Yalvarmış ağaca Tek bir meyve ver bana Bak ne emekler Sevgiler verdim sana Yok dermiş bizimkisi Olmaz da olmaz şimdi Çiftçi çıkmış çileden Yapacağımı bilirim Sen ettin kendine Baltayı kaptığı gibi Vurdukça vurmuş Ağacın bedenine Bir iki üç demiş Çiftçi evine gitmiş Acı ve ürpertiyle Bizim ağaç sarsılmış Yok olma endişesi Benliğini kaplamış Hiçte parlak değil Bunun sonu anlamış Bırakmış bencilliği Tüm gücünü toplamış Güzel çiçekler açmış Meyve vermek için Çabucak hazırlanmış Çiftçi emmim bakmış ki Ağaç bembeyaz çiçek Gülümsemiş içinden Zoru görmeden gerek Vermeli yüreğinden Severek isteyerek