İsimsiz Bir Şiir

Bilmezdim bütün hüzünlü şarkıların bizi anlattığını Sen benden çekip gitmeden önce Ne anlamı varmış hayatımın seninle Ne karlı ve puslu günleri taçlandırmış sevgin Ne kadar yüceymiş sana duyduğum aşk. Neden her şarkıda kendimi buluyorum neden? El gibi durmalarından gayrı neydi bana dokunan Tek mesele oydu oysa çok yakınken en uzak olabilmek Bize hastı son satırlarımızda. Ayrılığın yükü ağır derlerdi de hep Bu denli omuzlarıma çökeceğini bilmezdim Bilmezdim gecenin bu kadar karanlık olduğunu Ay ışığının evleri izleyen mahçup ve yalnız halini Saatlerin bu kadar yavaş Yelkovanla akrebin telaşsız hareketini. Ne kader ne duvarlar durabilirdi önüme set diye Görseydim kendimi yüreğinde İnsan ya sever ya sevmez hoşlantı da nedir? Olabilme ihtimaline inandırabilseydin eğer Gözümün gördüğü, elimin tuttuğu, ömrümün yettiği yere kadar seni beklerdim.