Yoksul Kızları Gecelerin

bu kenti boynu bükük bırakacağım bir gün kimse tutmayacak elinden bugün her şeyin yabancısı alışılmış ne varsa dünden dolup boşalan sokaklar büyük bir gel-gitin ilk durağı bir de unutulmayan unutulmayan ve yaşanan o an bir çırpıda geçil/en/ karanlık aydınlığı günün ardından uzayan geceler ölgün beyazlığı çarşafların uzayan ve hiç gelmeyen hiç gelmeyen bir yarın sonra belleğe kazınan o an'ın birer birer çözül/en/ düşsel yalnızlığı çocuk kalan genç kızların yinelenen zamanın aralık perdesinden sızan ay ışığı çıldırtan döngüsü yoksulluğun bekleyiş/ ... umutla bekleyiş değil mi ki öteki adı umut yarının bir de geceye düşen birkaç damla gözyaşı nereye kadar taşıyabilir nereye kadar yoksulluğu ve umudu şimdi vazgeçiyorum ilk sözümden bu kenti aydınlığa boğacağım bir gün her şey ayrılacak dünden