شمارهٔ ۲۳۰

به دل اندیشه جانانم از شوکت نمی گنجد می دیدار او در ساغر طاقت نمی گنجد شب وصلش چنان بر خویش می بالم ز دیدارش که نور دیده ام در پرده حیرت نمی گنجد از آن رو می روم از خود چو می آیی به بالینم که دیدن خویش را پیش تو در غیرت نمی گنجد ز درد روز مهجوری ز غم های شب دوری ز بس پر شد دلم در بستر راحت نمی گنجد به نازی در چمن از عارض خود پرده افگندی که گل از شوق در پیراهن نکهت نمی گنجد گریز از آرزوها نیست ممکن جز به تنهایی رمیدن ها به جز در گوشه عزلت نمی گنجد کسی چون باخبر گردد ز احوال دلم واعظ هجوم درد من در کوچه شهرت نمی گنجد