شمارهٔ ۲۶۵

بی نیازی ساقی از مینا برون می آورد کو سخن زآن لعل شکرخا برون می آورد فجر پیچد بس که بر خود از طلوع صبح ها رشته پنداری مگر از پا برون می آورد نیست راه عشق او را منزلی غیر از جنون کوچه زلفش سر از صحرا برون می آورد پاک شو تا محرم خوبان شوی بنگر که آب چون سر از پیراهن گل ها برون می آورد می کند چون صبح خود را روشناس عالمی هرکه سر از عالم سودا برون می آورد چون حباب از سرکشی بادی که داری در دماغ صرصر مرگ از سرت فردا برون می آورد عارفان بی پرده کی گویند راز دل به هم با صدف گوهر سر از دریا برون می آورد سیر گلزار جهان واعظ به چشم اعتبار اهل دل را از غم دنیا برون می آورد