شمارهٔ ۲۷۳
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
با دل خسته چو بیرحمی او بستیزد
اثر ناله بهمراهی دل برخیزد
رم چنان داده ز هم عشق سراپای مرا
که بخون جگرم رنگ نمی آمیزد
شکر از زهر کجا صرفه تواند بردن
عیش را گو که عبث باغم ما نستیزد
لقمه افتد ز دهن گر نبود قسمت کس
خورش اره نگر کز بن دندان ریزد
در ره عشق رسی زود بجایی واعظ
گر ز پای دلت این بند علایق خیزد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş