شمارهٔ ۲۷۵

دلخوردنی ز مال به اهل غنا رسد کاهیدنی ز دانه به سنگ آسیا رسد آگه نبیند اهل تنعم ز مغز کار کی استخوان و گر نه بمسکین هما رسد گر نعمت جهان همه قسمت شود بخلق آسودگی بمردم بیدست و پا رسد دولت بزیر تیغ سمورم نشانده است شاید که راحتی ز نی بوریا رسد درپا نه ناتوانیم از ضعف پیری است پا سست کرده تن که اجل از قفا رسد صندل ز اغنیا سر بی درد سر ز ما دنیا به شاه و راحت دنیا به ما رسد دولت ز اهل دولت و غیرت ز اهل دل بازی بکودکان و تماشا به ما رسد بستند بار خود همه زین کهنه آسیا واعظ ستاده ایم که نوبت به ما رسد