شمارهٔ ۳۰۸
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
اهل دنیا بسکه در دل حسرت زر داشتند
عاقبت مردند تا دل از جهان برداشتند
تاجدارانی کزیشان رفت بس سرها بباد
عاقبت رفتند بر بادی که بر سر داشتند
شد ز پیری مو سفید و رفت بینایی ز چشم
صبح چون گردید روشن شمع را برداشتند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş