شمارهٔ ۴۰۸

گذشت زندگی و شد ز دست کار افسوس نداد فرصت افسوس صد هزار افسوس برفت عهد شباب و همان علاقه بجاست نکرده بند ز خود پاره شد بهار افسوس گذشت عمر و نکردیم طاعتی هرگز ز دست رفت کمند و نشد شکار افسوس دمی به کار نیامد ترا ز مدت عمر شکفت و ریخت چه گلها ز شاخسار افسوس تمام عمر تو بگذشت در خود آرایی نگشت دست ز دندان ترا نگار افسوس ترا بسی حرکت داد رعشه پیری ز خواب وا نشدت چشم اعتبار افسوس دل شکسته بگرداب تن تباهی ماند نرفت کشتی از این ورطه برکنار افسوس بشد بخنده و غفلت تمام عمر و شبی بروز خود نگریستیم زار زار افسوس ز روسیاهی ایام جاهلی واعظ نشست چهره ترا چشم اشکبار افسوس