شمارهٔ ۴۲۴
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
نشود عاشق از فغان خاموش
کار دریا بود همیشه خروش
سخن از عشق پخته میگردد
آب دایم خورد ز آتش جوش
کی شوی بزم شاه را قابل
نشوی تا ز اشک گوهر پوش
نتوانی گریختن زین تن
بسکه تنگت کشیده در آغوش
صبح پیری دمید و از دم مرگ
میشود شمع هستیت خاموش
چشم دل را ز خاک شاه و گدا
هست گیتی دکان سرمه فروش
کشت ای دل ترا غم دنیا
باده تلخ پند من مینوش
چه غم رزق کآسمان و زمین
میکشند آب و دانه تو بدوش
حرف دنیا چو بگذرد واعظ
نیست دری ترا چو پنبه بگوش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş