شمارهٔ ۴۶۰

ای کرده پشت بر حق و رو در قفای مال مگذر ز حق گذشته یی از حق برای مال دور است بر تو بس ره مسجد پی نماز گردی همیشه شهر بشهر از برای مال پیشت بود گریوه صعبی چو مرگ و تو با سر دوی بکوه و کمر در قفای مال عیب است لاف خود سری و پای بند زر ننگست نام خواجه فلان و گدای مال در دست چیست غیر پریشانی آخرش زآن کیسه ها که دوخته گل از برای مال مالست از برای فدای تن و کنند این خواجگان ز حرص تن وجان فدای مال از بهر بندگی چه سرو دل دگر که هست در دل تو را غم زر و در سر هوای مال واعظ اگر جهان همه از تست عاقبت سودن همین بدست تو ماند بجان مال