شمارهٔ ۴۸۹
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
چهره بگشای که از شوق بپرواز آیم
تا بود جان بتن از خود روم و باز آیم
پر ز افغانم و خاموش چو ابریشم ساز
ناخن دادرسی کو که به آواز آیم
تنم از ضعف چنان شد که بسر منزل خویش
نبرم راه ز بیهوشی اگر باز آیم
شبنم آسا همه تن دیده گریان گردم
چون بگلگشت سراپای تو طناز آیم
لطف کردی قدمی رنجه نمودی باری
آن قدر باش که از خود روم و باز آیم
کردم آلوده بصد عیب چو واعظ خود را
تا بیاد تو ز بدگویی غماز آیم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş