شمارهٔ ۴۹۳
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
برکنده از حیات باندک بهانه ایم
دندان کرم خورده کام زمانه ایم
گردیده پرده هنر ما وجود ما
ز آن قدر ما نهفته که خود در میانه ایم
امروز در بساط جهان نیست خوشدلی
ما مست بزم دوش و شراب شبانه ایم
فارغ ز هر غمم دل پر یاد دوست کرد
ما پادشاه عالم خود زین خزانه ایم
از ما غرض دلست و غرض از دلست دوست
دل چشم و دوست مردم و ما چشم خانه ایم
فارغ کسی چو خوشه ز برگ معاش نیست
تا زنده ایم در طلب آب و دانه ایم
داریم جای بر سر زلف پریوشان
تا در گشاد کار ضعیفان چو شانه ایم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş