شمارهٔ ۵۳۵
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
ای گل تو بی علاقه به دنیا شدی و من
زین رو درین چمن تو همین واشدی و من
کم گشت حرف لیلی و مجنون ز روزگار
روزی که ای نگار تو پیدا شدی و من
از فیض بیخودی تو که بایست او شوی
صد حیف کز خودی همه تن ما شدی و من
پر کرد عشق تربیت عاقلان شهر
مجنون همین تو قابل صحرا شدی و من
از من نبود نام و نشان بی تو در میان
چون آفتاب و ذره تو پیدا شدی ومن
این فیض بس که گاه خرامش تو ای سپند
سرگرم سیر عالم بالا شدی و من
واعظ جهان ز مردم خودبین پرست لیک
بینا بعیب خویش تو تنها شدی و من
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş