شمارهٔ ۵۸۵
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
کیم من بیدلی بیچاره ای از خویش دلگیری
به آب تیغ خوبان تشنه ای از جان خود سیری
ز سر تا پا گنه کارم ندارم عذر تقصیری
ز چشم افتاده یارم رفیقان چیست تدبیری
نثار جان بدست و دیده خواهش بره دارم
که ایمایی رسد از گوشه ابروی شمشیری
دلم می رفت و می نالید هر عضوم ز دنبالش
به آهنگی که نالد از پی دیوانه زنجیری
زبان خامه اش گر بشکند در هم عجب نبود
مصور گر کند از رنگ من پرداز تصویری
حیات تازه ای از هر خرامش یافتم واعظ
به پای سرو بالایش نکردم مردن سیری
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş