شمارهٔ ۵۹۸

در میان دوستان با این کمال بندگی غیر تنهایی نداریم از کسی شرمندگی دانه سان در خاک گمنامی اگر پوسیده ام برنمی دارد کس از خاکم به جز افگندگی واشود شاید دلی چون دانه ما را زیر خاک نیست زیر تیغ برق ای سبزه جای زندگی پیشه ای چون حیله سازی نیست در عالم روا پنج دانگ خلق شش دانگند در بازندگی صحبت این گرم رویان خنک دلدوز خست جنت ار خواهی بجو خلوت به شرط بندگی چون دل خود این خسیسان مرده یک درهمند چون بود این دخمه پر مرده جای زندگی تر نمی سازند جز با جیفه دنیا دماغ چون کس اینجا خوش تواند بود با این گندگی بر سر دنیای پوچست آشنایی های خلق ز آن نباشد این بنا را آن قدر پایندگی قدر دارند این جدایی افگنان از بس کنون در میان ها جای دارد تیغ از برندگی پیش دونان چند ریزی آبرو بهر دونان هر نفس تا چند مردن بهر این یک زندگی لذت ریزش برد زنگ از دل اهل کرم می شود هر جامه زیبا چون بود زیبندگی زهد خشکم خاک بر سر کرده دارم چشم آن کآورد آبی به روی کار من شرمندگی قدر تنهایی بدان واعظ که آخر قطره را خلوت کام صدف شد مایه ارزندگی