شمارهٔ ۵۹۹

نیست چون بر غیر جان کندن بنای زندگی این قدر ای تن چه می میری برای زندگی چون دوتا گردید قد افتد ز پا نخل حیات تیشه باشد پشت خم ما را به پای زندگی زندگی از بس به خواب مرگ غفلت می رود هست در ایام ما مردن به جای زندگی چون نیفتد بینشم از کار آخر سال هاست می دود با چشم حسرت در قفای زندگی کو غم دلسوز و درد از دوا بیگانه ای تا کند این مرده دل را آشنای زندگی سود ما دل مردگان زنده رو در مردنست چون نمی آید ز ما حق ادای زندگی وقت دست و پا زدن شد تنگ و خوش پیچیده سخت رشته طول أمل بر دست و پای زندگی هست با تار نفس دل بستگی او را به تو دل چه می بندی به یار بی وفای زندگی دیده از پیری غبار آورده یا شمع نگاه می فشاند خاک بر سر در عزای زندگی منزل آسودگی باشد بسی آن سوی مرگ کی توان طول کردن این ره را به پای زندگی اهل بینش را بود بر چشم پوشیدن مدار بس که دارد گرد کلفت آسیای زندگی ذکر و فکر آن مرا از یاد حق بیگانه کرد کاش هرگز کس نبودی آشنای زندگی در سرای تن چه اندازی بساط آرزو می رود بیرون از آن چون کدخدای زندگی زندگی با خلق عالم بس که ما را مشکل است راحت مردن بود اجر بلای زندگی پر شود زآب بقا پیمانه ات واعظ اگر چون حباب از سر کنی بیرون هوای زندگی