شمارهٔ ۶۰۳

بر کتاب دل نوشتم تا خط عشقت جلی می کنند اطفال روز و شب به گردم جدولی می کند درد سر دولت ز فرط اشتیاق جبهه کرسی نشینان جهان را صندلی نسبت تن پروران تن پروری می آورد هست از آن مایل به خوابیدن ز گل ها مخملی از تأهل تنگدستان را حذر کردن خطاست می شود رزق نظر افزون ز فیض احولی قید عریانی است سربار علایق مرد را بیشتر محتاج پوشش می کند سر را کلی ما ازین دیوان مردم رو به وحشت رسته ایم می کند بر ما کمند وحدت ما مندلی پای غم لرزد به این دلچسبی از خاطر مرا بس که شد ز آمد شد یاد جمالت صیقلی کار می باید ز حرف و صوت ناید هیچ کار از ولی گفتن کسی هرگز نمی گردد ولی دستگیری نیست غیر از مرتضی واعظ از آن وقت افتادن نیاید بر زبان جز یا علی