شمارهٔ ۶۱۷

تن ز هم پاشید و فکر پوشش آن می کنی ریش جو گندم شد و اندیشه نان می کنی وقت پشت پا زدن شد می زنی خود دست و پا وقت ترک سر رسید و فکر سامان می کنی تا جوانی زور بر ره کن که ده زور دگر از عصا این قوت پا دستگردان می کنی این چنین کز کبر خود را می بری بر آسمان خویشتن را عاقبت با خاک یکسان می کنی شمع کاهد بیشتر چندان که تابان تر شود زینهار افزون مکن خود را که نقصان می کنی بر سر راهی و می جویی همان راه معاش بر لب گوری کنون فکر لب نان می کنی بی جوی کردار داری چشم رحمت از کریم تخم ناافشانده واعظ فکر باران می کنی